April 2016 :

Dit jaar een later vertrek naar Uganda wegens de verkiezingen aldaar.

Ons vertrek naar Uganda was een dikke week na de bomaanslag in het luchthavengebouw in Zaventem gepland. De vrees was om niet te kunnen vertrekken daar de luchthaven nog steeds niet open was. Na een lange reis, over Frankfurt, dan toch uiteindelijk midden in de nacht gearriveerd. Het was nu eens een verrassingsbezoek, zowel voor onze Afrikaanse familie, vrienden en de school.

Het regenseizoen is hier gestart en elke dag hebben we wel ergens prijs, is het niet overdag dan stevige regen 's nachts. Zo is er veel modder op plaatsen waar geen verharding (asfalt) van de wegen is. Een geluk dat we toch overal met de wagen geraken. We hebben dit jaar veel last van weinig of geen internetverbinding wat de nieuwsbrieven vertraagt.

De eerste dagen brengen we door in Kampala, om daarna verder te trekken naar onze school in Namutumba. Ook daar een verrassing van onze komst. Hier maakten we een lijst op van de renovatiewerken die echt dringend moeten uitgevoerd worden. Ook kan de school een nieuw verflaagje gebruiken maar dit stellen we uit voor later. Een wandeling rond de grond die we ondertussen hebben aangekocht leert ons dat de aarde niet geschikt is voor alle groenten, dit moet bekeken worden hoe we dit gaan oplossen.

En echt waar, de Engelse les voor de dames is opgestart. We eindigden ons bezoek met een gezamenlijk liedje dat we al de kindjes hadden aangeleerd.

We waren uitgenodigd door onze vriend Francis om een bezoek te brengen aan de westkant van Uganda. Daar, tussen de theeplantages liggen er enkele kratermeren. Het is aan zo'n meer dat we een lodge mochten bezoeken. Echt adembenemend, spijtig maar onze tijd is hier te kort om er uitgebreid van te genieten.

Terug in Kampala hebben we nog de opdracht om van Martin's hand en arm een MRI te laten nemen. Dit was gevraagd door de dokter in het Tropisch Instituut te Antwerpen. Een hele belevenis, vooral voor Ria, die Martin mocht begeleiden. Toch nog bedankt aan onze vriend Francis die tenslotte heel dit experiment tot een goed einde heeft gebracht.

UITGEBREIDE BELEVENISSEN KAN JE LEZEN VIA TAB NIEUWSBRIEVEN 2016.

Top

Januari en Oktober 2015 :

Een grote crisis treft West Afrika, er breekt EBOLA uit. En werkelijk ook in Uganda treft men maatregelen, alhoewel dit land in Oost Afrika gelegen is. Dit merken we bij het betreden van de luchthaven. Strenge controles vooraleer we verder mogen voor de Visum en bagage. Bij het binnen komen van de gebouwen moeten we allen eerst onze handen wassen en werd onze koorts gemeten. Een situatie om nooit te vergeten.

Eind januari is iedereen in Uganda in de weer om zijn kinderen op een school te krijgen. Het is overal vrij druk in de winkels en banken. Ook wij worden niet gespaart en maken gekke dagen mee.

Voor onze school mochten we 10 nieuwe sponsor kindjes gaan zoeken. Ook planten we een workshop voor familieplanning, toch nog steeds een gewaagd onderwerp. We leerden onze schoolkinderen loomen met de bandjes die we meegekregen hadden van de St. Carolusschool uit Sint Niklaas. Dit was een schot in de roos, ongelooflijk hoe klein en groot hier begaan mee waren.

MAAR ook een trieste ervaring. Na jaren krijg je wat vertrouwen in mensen en plaatsen. Men wordt wat nonchalance, en we werden bestolen op onze hotelkamer. Mensen, wat we hier meemaakten op het politiebureau is niet te beschrijven, vuile muren, ratten, kakkerlakken, gedrogeerde politiemensen, hoe geloofwaardig kan het nog zijn.

Toch hebben we begin dit jaar wederom heel wat kunnen realiseren in de school, de schoolpoort staat er, elke klas heeft nu een stalen opbergkast, er zijn 30 nieuwe schoolbankjes bij gekomen, en ... we hebben nu 32 sponsorkindjes.

WIL JE ALLES MEE BELEVEN LEES DE NIEUWSBRIEVEN VAN 2015.

Eind september vertrekt Ria samen met Meta naar Uganda. De eerste dagen brachten ze door in de stad Kampala, om wat samen te zijn met onze Afrikaanse familie. Onderweg naar Namutumba vroeg Ria zich af ... wat met de school na 9 maand, wat zal Meta er van vinden? Bij aankomst hadden beiden een tevreden gevoel, alles zag er netjes uit. Ook in de tuin waren er groenten aangeplant die in de school gebruikt konden worden. Ook de geplande werken waren uitgevoerd.

Er werd een vrouwendag gehouden. Een gekwetter van jewelste. Na de introductie werd er gevraagd wat de vrouwen nog graag wilden. Engelse les voor hen, hairpletting en terug naailes waren de wensen. De Engelse les willen we in februari opstarten. Hairpletting konden ze onder elkaar regelen en voor de naailes gaan we kijken of er in de toekomst budget kan vrijgemaakt worden.

Een beetje ontspanning mag natuurlijk ook niet ontbreken. Zo maakte Meta een mooie wandeling naar de Sipi falls nabij Mbale, Ria genoot van enkele uurtjes alleen met Brittje. Een bezoekje bij de ouders en familie van onze vriend Francis mocht ook niet ontbreken. Gewoon, beleven hoe de mensen hier alle dagen leven. Terug in de school was het Meta en Ria opgevallen dat er dringend renovatiewerken moesten uitgevoerd worden aan de vloeren en wanden. Ook kregen ze te horen dat een stuk grond naast de school te koop kwam, misschien wel interessant voor een latere uitbreiding!

Terug in Kampala had Ria nog de opdracht om van Martin's arm een X-ray te laten nemen. Een hele onderneming. Met de resultaten hiervan zouden we later naar het Tropisch Instituut te Antwerpen gaan, om daar hulp te krijgen.

Wederom hebben we de afgelopen maanden heel wat kunnen realiseren, er werden houten wanden vervangen door stenen muren, de toiletten werden opgeknapt en kregen nieuwe deuren, er is een nieuw verplaatsbaar houten bord, het prettigste voor de kinderen er zijn twee nieuwe klimrekken bijgekomen en de oude speeltuigen zijn hersteld en opgeknapt, we hebben nu elektriciteit en tapwater in de school, voor al de kinderen is er elke dag een pancake, suiker in hun beker porridge en een middagmaal. We hebben meer sponsorkindjes.

EEN UITGEBREIDE EN AANGENAME TEKST-REIS KAN JE LEZEN BIJ TAB NIEUWSBRIEVEN 2015

Top

Januari 2014 :

Terug in ons vertrouwde Uganda. Het is voor de 24ste keer dat we deze vlucht doen.

Omdat ons budget dit jaar veel kleiner is dan vorige jaren hadden we het idee opgevat om kindjes voor het eerste kleuterklasje te laten sponsoren door sponsorouders uit België. We vonden in het totaal 19 mensen (ouders) bereid om een kleutertje naar school te laten gaan. De prijs hiervoor bedraagt € 45 per trimester of € 135 per jaar. In ruil hiervoor krijgt het kindje degelijk onderwijs, een mooi uniform en héél belangrijk een voedzame maaltijd per dag.

Het nieuwe schooljaar begint rond zes februari. Bij onze aankomst in de school was men juist begonnen met de fundatie van de kleine keuken. We merkten ook op dat de tussenwanden van onze grote blok nog meer vernield zijn door de termieten, zelfs onze houten schoolborden zijn aangetast.

Wij trokken die eerste dag naar de mensen die in de hutten wonen, hier zijn wij al goed gekend en worden overal hartelijk onthaald. Het is steeds een blij weerzien, vooral met de vrouwen heeft Ria hier al een mooie band mee. Jammer dat we de taal niet verstaan, gelukkig hebben we daar onze principal van de school voor, die moet tolken voor ons. Alhoewel met gebaren kan je elkaar ook verstaan. Zo was er een dame aan wie ik (RIA) vroeg hoe het met haar baby was, het vrolijke gezicht vertrok meteen en ze vertelde mij dat haar kindje gestorven was. Ze nam me bij de hand en trok me mee een honderdtal meters achter de hutten. Tussen enkele struiken en planten was er een klein grafje, met enkele stukjes hout was er een kruisje gemaakt. Hier stonden we dan samen hand in hand even een intens moment van verdriet. Ik maakte haar duidelijk dat ik foto´s bij me had van ons vorig bezoek waar zij ons trots haar kleine zoontje toonde.......... Ik vroeg haar of zij ze graag wilde hebben, of het haar niet te veel verdriet zou doen als ze haar zoontje terug zou zien. Enkele dagen later heb ik haar de foto´s gebracht, de tranen liepen over haar wangen, ze liep van me weg met de foto´s in haar hand. Het verdriet van een moeder is in de hele wereld toch hetzelfde of je nu rijk bent of arm !!!!!!!! De foto´s, die we trouwens vergroot en geplastificeerd hadden hangen nu in haar hut. De volgende dag bracht ze mij enkele mango´s als dank. Zo hebben wij een band met elkaar ook al praten we niet dezelfde taal. En zo kan ik nog vele verhalen vertellen over MIJN DAMES VAN DE HUTTEN, die in mijn hart een hele speciale plaats hebben. HET IS WEL HEEL OPMERKELIJK DAT DEZE VROUWEN MEER EN MEER BEGINNEN OP TE KOMEN VOOR ZICHZELF EN HUN KINDEREN, en het is fantastisch om te weten dat wij hier al een rol in gespeeld hebben. Maar er is nog een lange weg te gaan. 19 Kleuters hebben we dus hier de kans gegeven om voor een jaar gratis naar de school te komen, gesponsord door mensen uit België. De eerste schooldag ......... mooi om te zien, gewoon hartverwarmend. Zowel de ouders als de kinderen waren wat onwennig, maar van enig gehuil was er geen sprake. Alles ging hier wel op zijn Afrikaans natuurlijk, uiteindelijk hadden onze kleine mannen allen hun uniformpje aan, en dan volgde er nog een foto om door te sturen naar de sponsors. Soms hadden we wel problemen als bleek dat het kindje helemaal niet leek op het kindje dat we de dag ervoor hadden geselecteerd, maar hier in Uganda scheren ze de haren van de kinderen af voor hygiëne als ze naar school komen, dus een schattig meisje van de dag ervoor leek wel een jongen.

April 2013 :

We zijn weer een half jaar later, dit keer zijn er vrienden meegekomen.

In onze school worden we hartelijk ontvangen. Het nieuwe schooljaar is terug begonnen in februari. Ons schooltje telt nu 52 kinderen, voor de kleutertjes die gestopt waren in de laatste kleuterklas is men nu een eerste studiejaar opgestart in een lokaal van onze technische school. Het ziet er allemaal heel netjes uit. Trots tonen de kinderen enkele knutselwerken, het ziet er alvast heel prachtig uit ......... dit betekent dat men effectief naar ons heeft geluisterd. De kinderen hebben van het knutselen ook genoten, dat blijkt uit de vele foto´s die onze principal hier van genomen heeft.

Men heeft een soort opendeurdag georganiseerd, er zij 48 ouders, de meeste mama´s natuurlijk. Trots kijken ze naar hun kinderen die op een jaar tijd reeds zulke vorderingen hebben gemaakt. Er volgen uiteraard de nodige speeches, dansjes en liedjes.

Ook wij worden verwacht om te speechen natuurlijk........ Herman vraagt aan de ouders of zijzelf ons nog iets te vragen hebben. Er is een dame die rechtstaat, zij verteld ons dat het regenseizoen in aantocht is, dat het dan ook wat kouder gaat worden, en of het niet mogelijk zou zijn om voor de kinderen een sweater te sponsoren. Ook bedankt zij ons voor alles wat we voor de kinderen en de bevolking van Namutumba doen. Trots staat ze daar, het grijpt mij naar de keel wanneer ze ons verteld hoe dankbaar zij ons is ...... zijzelf heeft jaren geleden door ons de kans gekregen om te leren naaien in ons naaiatelier, en nu krijgt haar zoontje de kans om een goede start te maken, in de hoop op een betere toekomst.

Na enig overleg met Herman en onze vrienden die hier bij ons zijn, beslissen wij om de 52 sweaters te sponsoren, op voorwaarde dat de ouders zelf een bijdrage doen van 1,5 euro en wij zullen dan de resterende 7 euro sponsoren.

De ouders zijn hier mee akkoord. Het geeft mij een enorm goed gevoel dat de VROUWEN zich hier steeds meer en meer laten gelden. Nog een leuk detail ...... toen er moest beslist worden welke kleur de sweaters zouden krijgen ontstond er een gekwebbel van jewelste...... De kindjes hun uniform is rood met wit, dus vonden wij het met z´n allen een tof idee om ook de sweater dezelfde kleur te geven.

Het zal nog heel lang duren vooraleer onze kleuterschool zichzelf draaiende zal kunnen houden. De armoede is hier nog heel groot. Zonder onze hulp kunnen meer dan de helft van deze kinderen niet naar school gaan. Om uit de kosten te komen hebben we 135 euro per kind nodig voor een volledig schooljaar. Hiermee betalen we de leraren, onze principal, de nodige schoolboeken, teken en knutselmateriaal, de kost om onze school te kunnen onderhouden en OOK HEEL BELANGRIJK EEN VOEDENDE MAALTIJD OM TIEN UUR ´s morgens.

Onze school is nog niet geregistreerd door het ministerie van education (onderwijs). Om volledig conform te zijn met de reglementen moet er nog een omheining rond de school geplaatst worden, ook moet er een kleine overdekte en afgesloten ruimte worden gebouwd waar men de maaltijd kan bereiden.

Begin 2014 nemen we voor de derde keer drie maanden loopbaanonderbreking ........ we gaan in Namutumba met de ouders praten en vragen om ons te helpen met een omheining te plaatsen, ze kunnen wel geen schoolgeld betalen maar op deze manier moet het wel lukken. In onze planning staat ook om met de minister of afgevaardigde van ministerie van onderwijs zelf een gesprek te hebben, en om enige vorm van subsidie te krijgen.

Verder gaan we enkele workshops organiseren voor de bevolking rond de school. We zijn nu al onderhandelingen aan het doen om in Uganda solarlichten aan te kopen, (lampen op Led verlichting die opgeladen worden door de zon) dit voor de arme mensen die in de hutten leven. We hopen ook dat we de meest arme kinderen naar de school kunnen laten gaan met de start van het nieuwe schooljaar.

Top

Oktober 2012 :

Met een klein hartje trokken we terug richting Namutumba......... Hoe zou het zijn met mijn dames van de hutten, hopelijk is er niemand zwanger geworden en hoe was het in ons schooltje?

Overal in de hutten werd ik hartelijk ontvangen....... Toch was er een vrouw die naar me toe kwam en me vertelde dat ze zich niet goed voelde met dit staafje in haar arm, ze had sindsdien heel veel bloedingen. Ik gaf haar de raad om naar de gynaecologe terug te gaan in het plaatselijke hospitaal. Iedereen die deze ingreep had laten doen had toen een soort paspoortkaartje gekregen dat ze gewoon moesten tonen en dan zou men deze vrouwen gratis helpen in het hospitaal.

Een andere dame vertelde mij dat ze terug naar het hospitaal was gegaan omdat ze dat staafje niet meer voelde zitten, ook de gynaecologe stond voor een raadsel...... In het hospitaal in Namutumba heeft men geen afdeling van radiologie, dus deze vrouw was min of meer op ons aan het wachten om geld te krijgen voor radiografie te laten maken in een hospitaal verder weg in een grote stad.

Enkele dagen later kwam ze mij haar platen tonen, GEEN STAAFJE IN DE ARM TE BESPEUREN........... Waar was dat ding naar toe ???????? Ondertussen heeft Naomi een nieuw staafje laten plaatsen.

Onze kleutertjes voelden zich in de school al veel beter op hun gemak. Toch zagen we nergens knutselwerkjes, geen tekeningen, niets.....

Ik heb dan met de leraren en onze principal eens een hartig woordje gepraat en hun verteld dat knutselen en tekenen ook heel belangrijk is voor de ontwikkeling van een kind, om al van op zeer jonge leeftijd de kinderen een vaardigheid bij te brengen. Men beloofde ons om hieraan te werken.

Materiaal om te knutselen is natuurlijk het grote probleem ...... mensen die niets hebben kunnen natuurlijk ook geen botervlootjes of wc rolletjes bij elkaar verzamelen. Men beloofde ons om hieraan te werken.

Top

Januari 2012 :

Zoals afgesproken zijn wij er terug in januari, we vertrekken eerst eens op verkenningstocht naar Namutumba.

Men was nog steeds dapper aan het werk... lees deze vorige zin nog eens een paar keer, dus men was nog steeds dapper aan het werk, het gebouw stond er wel degelijk. Het grootste gedeelte van het dak lag erop, er was binnen gecementeerd maar het was nog nat, de veranda voor het gebouw moest nog aangelegd en gecementeerd worden. Dus er was, ZOALS WEL EEN BEETJE VERWACHT nog zeker geen sprake van dat wij konden beginnen.

Uganda zou Uganda niet zijn als ze niet met een uitleg zouden komen, WAAROM het nu net juist nog niet af was, excuses maken doen ze nooit, maar een uitleg hebben ze altijd!!!!!!

Ergens hadden we hierop wel gerekend en om eerlijk te zijn, die enkele weken vertraging hadden we al wat ingecalculeerd.

Ondertussen in Kampala hadden we echt wel onze tijd nodig om kennis te maken met SOLARCOOKING, koken door middel van de zon.

Het was ook de bedoeling om een workshop te geven aan de mensen rond de school, om kennis te maken hoe dat ze kunnen koken door middel van de zon. We maakten de nodige afspraken.

Dus wij enkele weken later gepakt en gezakt met verf, potten en borstels terug richting NAMUTUMBA.

Namutumba ligt op zo een 180 km van Kampala, het enige iets deftige hotelletje dat het dichtste bij de school, is toch nog zo een 40 tal minuten rijden. Dit zou dus ons traject worden de volgende drie weken...Elke morgen vroeg, rijden we naar ons project en hopen dat we ´s avonds terug zijn voor het donker, wat ons zeker niet elke dag lukt.

We hadden vanuit België enkele tubes verf meegebracht met de basiskleuren, hiervan moesten we enkele druppels mengen met witte verf, zo verkregen we de mooiste kleuren, met WITTE VERF...kunnen wij toveren of wat !!!!!!!!!

Grote tekeningen op rol hadden wij ook meegebracht, die moesten eerst uitgeknipt worden. Hiermee konden we de contouren van de dieren op de muur aanbrengen, zie je het al gebeuren...uitknippen met een Gillet scheermesje.

Het resultaat was echt prachtig, langzaam werd onze school een kleurrijk gebouw.

Onze uniformpjes werden ondertussen gemaakt, tafels en stoeltjes werden in elkaar getimmerd....

´s Avonds in het hotel maakten we affiches voor onze solarcooking, die we dan ´s morgens in het stadje lieten kopiëren.

Ook een workshop HYGIENE VOOR DE VROUW en FAMILIEPLANNING stond op ons programma. Ik bezocht samen met Simon (onze Principal van de school) het plaatselijke ziekenhuis en maakte afspraken met de vroedvrouw die een voordracht zou komen geven over hygiëne bij de vrouwen. Later ging ik ook met de gynaecologe praten of dat zij ook zou willen komen om de vrouwen die in de hutten wonen de kans te geven om een staafje in de arm te laten plaatsen om zo drie jaar niet meer zwanger te worden.

Met Simon als tolk ging Ria ook langs bij de families thuis, het werd een wandeling van bijna drie uur. De hutten staan overal verspreid, de zon brandde en overal werden we hartelijk begroet, de mensen leven hier nog in lemen hutten, géén water, géén toilet , géén meubeltjes...laat staan een kleerkast vol kleren. Dat de Muzungu zelf tot bij hun hut kwam vonden ze ongelooflijk.

We nodigden iedereen uit om naar onze solarcooking te komen en een week later voor onze workshop over de hygiëne...We vertelden over onze kleuterschool, dat ze hun kleine kinderen naar school kunnen brengen. Zoals ik al verwacht had kunnen deze mensen de kost van de school niet betalen...Ons hart brak bijna omdat hierdoor onze kleine armste vriendjes dan niet naar school zouden kunnen komen. Wanneer de ouders niet kunnen betalen is er natuurlijk ook geen geld om eten te kopen, leraren te betalen, schoolmateriaal enz.

We beslisten om die arme groep van mensen hun kindjes te sponseren om naar school te komen.

Die eerste schooldag in de Mama Ria Nursery School zal ik nooit vergeten, 36 kindjes...héél onwennig in een spiksplinternieuw uniform, met hun anders zo mooie grote bruine ogen en nu een beetje een wat angstige blik. De meesten op blote voeten, er was geen kindje dat weende, maar opvallend was toch dat er enkele halsstarrig een doek of een truitje vasthielden vastberaden om dit nooit meer los te laten.

Ook mijn hart sloeg sneller dan normaal...Ik denk dat ik minstens even zenuwachtig was (maar ook trots). Gelukkig hebben we een fantastisch lieve lerares die de kinderen probeerde een beetje op hun gemak te stellen. Deze kindjes krijgen de kans om iemand te worden, de kans op een mooie start in hun leven.

Rond 10 uur krijgen alle kinderen een beker Poridge, een soort gortepap.

Ook de workshops waren een groot succes, voor onze solarcooking kwamen er 150 mannen en vrouwen opdagen ........ We maakten het plaatselijke eten in 12 verschillende cookkits, om iedereen iets te kunnen laten proeven hebben we nog op enkele houtskoolvuurtjes grote potten met rijst gekookt.

Toen de zon zijn werk aan het doen was werd er binnen in het groot gebouw een uitleg gegeven hoe dit alles in zijn werk ging, de uitleg duurde meer dan een uur, NIEMAND ging naar buiten ....

Later hebben we met zijn allen gegeten, we hadden voor iedereen ook een Cola of Fanta, groot feest voor de mensen uit deze arme buurt, de mensen die dit systeem wilden kopen moesten wel 1,5 € betalen ........ dit is een compleet systeem, het resterende bedrag van 8 € betaalden we van ons project.

Die eerste keer "verkochten we" de 35 sets die we bijhadden ...... dit hadden we nooit verwacht!

De kinderen werden ondertussen bezig gehouden door enkele ouderen, ook dit zijn ze in Uganda niet gewoon.

Onze workshop voor kinderplanning was een groot succes, hiervoor kwamen er in totaal meer dan 50 vrouwen en een tiental mannen.

Voor de hygiëne voor de vrouw moesten eerst al de mannen buiten. (Alleen Herman mocht blijven, die verstond de taal toch niet)

Naast mij stond er een vrouw die voor mij vertaalde. Wat ik daar allemaal gehoord heb dat geloof je nooit ...... maar het kan ook niet anders als je al het water moet gaan halen, dikwijls 40 minuten stappen voor een jerrycan om je eten te maken, de kinderen te wassen enz. Het was wel opvallend dat de vrouwen hier wel héél mondig waren, vrouwen onder elkaar ....... De vroedvrouw die deze uitleg hier kwam geven kende bijna al die jonge vrouwen, dit maakte het gesprek ook makkelijker natuurlijk. Er werd uitleg gegeven door middel van simpele tekeningetjes op het bord en met véél gebaren. Het is schrijnend hoe mensen hier moeten leven. (Voor mijzelf is dit iets dat ik nooit nog zal vergeten) ´s Avonds heb ik samen met ons Roy, die er ook bij was natuurlijk, hier nog een héél open gesprek over gehad. NIET TE GELOVEN dat er nog zo armoede bestaat.

Toen was het de beurt aan de gynaecologe, zij vertelde aan de mensen de voordelen van een staafje in de arm te laten plaatsen, voor diegene die voorlopig geen kinderen meer wilden.

Ook ons Roy vertelde aan de vrouwen hoe zij het ervaren had. Zij kon aan de vrouwen de beste uitleg hierover geven. Ze vertelde dat na de geboorte van haar tweede kindje, men een staafje in haar arm gepland had, na de dood van dit kindje drie jaar later had ons Roy terug een kinderwens, na het verwijderen van dit staafje is dan een jaartje later ons Brittje geboren.

Om een lang verhaal wat in te korten in totaal hebben er 24 vrouwen diezelfde dag door de gynaecologe een staafje in de arm laten plaatsen.

Na onze zeven weken verblijf in Uganda zijn we met een goed gevoel en vol trots teruggekeerd naar ons belgenlandje.

Die eerste dag kwamen er in het totaal 45 kinderen naar school. Meer dan een week later was het aantal al opgelopen tot 69. Al onze gesponsorde kindjes komen nu trouw elke dag naar school, het is prachtig om te zien hoe ze na enkele weken al geëvolueerd zijn.We hebben aan de ouders van de gesponsorde kinderen gevraagd om mee te komen helpen voor het plaatsen van de omheining. Enkele mensen zijn ons effectief komen helpen, sommigen een halve dag, enkele anderen zelfs een hele week.

164 Houten palen van 2,5m zijn er geplaatst met daartussen prikkeldraad....... Tussen al deze palen zijn er 600 plantjes gezet die later een natuurlijke haag moeten vormen. Het geheel oogt mooi en er is nu een overzicht over de gebouwen en de schoolomvang. Het keukentje was bijna klaar.

Op een dag kregen we bezoek van twee heren op een motorfiets, deftig gekleed met een das om. Het waren twee afgevaardigden van het ministerie van onderwijs, die boden ons geen schoolmateriaal aan maar wel een bijscholing van vier dagen voor één van onze kleuterleraressen. Wij vinden het wel héél stom dat deze scholing gebeurd tijdens de schooluren in het begin van een schooljaar, en niet voor de school begint, maar we hebben deze kans toch aanvaard. Ook nam men er nota van dat we een omheining aan het plaatsen waren en ook de keuken in aanbouw hebben ze gezien.

Zodoende ging Aidah, onze beste kleuterjuf voor vier volle dagen op scholing. Toen ze terugkwam was ze vol lof over de bijscholing die ze gekregen had....... Ook had ze voor onze school vijf boeken meegekregen.

Dit alles is voor ons toch al wel een bewijs dat onze school al op een lijst staat van het ministerie, jammer genoeg zijn we nog niet officieel geregistreerd.

Ik ben hier begonnen met de volwassenen, leraars en principal in de school het belang van Hygiëne uit te leggen. Als eerste kwam onze principal (directeur) aan de beurt, hij moest het goede voorbeeld zijn. We maakten een serieuze opmerking dat zijn bureel EEN STAL was en je zo géén mensen kan ontvangen....... De dag erna is hij er zelf ingevlogen, heel zijn office leeggemaakt, muren en vloer geschuurd met water en zeep, véél weggegooid en daarna alles netjes terug op orde gebracht.

We hebben grote (vuil)emmers met deksel gekocht waar men alle afval, papiertjes en bananenschillen e.d. moet ingooien. Ook onze kleine mannen weten nu hoe het moet, elke dag vijf minuten voor het einde van de les kregen ze van mij een snoepje met een papiertje rond, grappig om te zien hoe ijverig ze zijn om hun papiertje in de emmer te gooien.

We hebben ook de schoolreglementen mee opgemaakt samen met onze principal, ook de leraars moeten er voor zorgen dat hun lokalen na het einde van de dag proper worden achtergelaten.

Tussen de lessen door hebben we ook met de kinderen gespeeld. En wonderwel....... hier kennen ze ook zakdoek leggen, niemand zeggen....... maar dan wel in hun taaltje natuurlijk.

Jammer genoeg telt onze school nog steeds een dertigtal kinderen waarvan de ouders totaal geen schoolgeld kunnen betalen, en er zijn er nog zovele die ook graag willen komen. Maar het is moeilijk om een school te runnen zonder de nodige financiën.

HOE HARD HET VOLGENDE OOK MAG KLINKEN....... maar na de twee eerste weken van het nieuwe schooljaar , heeft onze principal de kindjes, waarvan de ouders niets betaald hadden, na het ontbijt terug naar huis gestuurd, terwijl wij erbij stonden, met de mededeling dat ze pas mochten terug komen als ze het schoolgeld (of een gedeelte hiervan) bij zich hadden. ....... De ouders waren hiervan op voorhand gewaarschuwd.

Dit breekt ons hart, en is dus wel een harde maatregel, maar de ouders mogen niet denken dat de muzungu´s wij dus, alles zullen ( kunnen ) betalen.

Vooraleer we terug naar België kwamen was ons nieuwe keukentje klaar, de kindjes kunnen nu veilig hun beker porridge gaan halen ver weg van het vuur. De omheining is af...... jammer genoeg was er geen budget meer voor een inkompoort. We hebben ook dringend nog extra schoolbankjes nodig en ook onze kapot gegeten houten wanden moeten dringend vervangen worden in steen. Ook moet er in elk lokaal een metalen kast komen om de schoolboeken op te bergen DE TERMIETEN VERNIETIGEN HIER ALLES WAT HOUT IS........

Heel belangrijk is het, om nog sponsorouders vinden voor de kinderen die O ZO graag naar school willen komen ...... Enkele weken na onze terugkomst kregen we het bericht van Simon (principal) dat hij naar Kampala was gegaan om onze registratie van de school aan te vragen, enkele dagen later al kreeg hij controle, en zoals verwacht moeten we er eerst nog voor zorgen dat de houten wanden vervangen worden, er zijn geen schoolbankjes genoeg, de houten borden moeten vernieuwd worden, en ja ook een schoolpoort voor de veiligheid van de kinderen is nog een must.

Dus nog veeeeeel werk aan de winkel.

September 2011 :

In Uganda gaat ons project almaar verder...

We zijn nu gestart met de bouw voor enkele kleuterklasjes, we sponsoren leerling-studenten voor de bouw (Bricklaying) en om deze mensen de kans te geven om effectief te leren metsen is men nu gestart met een nieuw gebouw.Als we in september aan komen zijn de contouren van het gebouw al goed te zien, en zijn ze al op een kleine meter hoogte. We hadden in Uganda een weekje bezoek gekregen van TANYA, die in Tanzania een kinderziekenhuis gerealiseerd heeft en ook wel de perikelen kent om met de Afrikaanse mentaliteit om te gaan. Het voelt echt goed om met mensen te praten die zoals wij het noemen "GELIJKE ZIELEN" zijn, het was ook héél fijn om Tanja bij ons te hebben.

De bedoeling is ... wij komen in Januari 2012 terug naar Uganda en dit voor een periode van 7 weken, we gaan voor de tweede keer loopbaanonderbreking nemen .

Tegen die tijd moet het gebouw af zijn en schilder klaar zodat wij mee aan de slag kunnen om het kleuterschooltje te schilderen , muurtekeningen te maken en in te richten. Ook willen we uniformen laten maken door de mensen van de naaiklas, zodanig dat men met de eerste kleutertjes kan starten eind februari.

We maakten dus de nodige afspraken, benieuwd hoe dit zou aflopen...