2010:

Na onderhandelingen met het Ugandeese Ministerie van onderwijs en UMEME, de plaatselijke ´Elektrabel´, kregen we pas eind April dit jaar toezegging dat de elektriciteits lijn kon geplaatst worden. Eindelijk, half Juli, kregen we de foto´s waarop te zien is dat ze de palen aan het leveren zijn.

In september vertrokken wij voor twee maand naar Uganda om in de school te gaan werken. Met de opbrengst van de brunch 2010, de steun van verscheidene andere acties en een schenking van enkele laptops, is het ons gelukt om een computerklas in te richten en op te starten...

Bij ons eerste bezoek aan de school zagen we meteen de palen langs de weg staan, weliswaar zonder kabels. Ook waren ze begonnen met het bouwen van een tweede blok, één klaslokaal en een kantoortje.

Elke, dochter van Meta Brandt, kwam een weekje op bezoek. Voor haar was dit de allereerste reis in Afrika. Natuurlijk zijn zeven dagen veel te kort om Uganda te verkennen, toch lieten we haar proeven van de Afrikaanse culinaire keuken, we reisden in het (chaotische) verkeer, bezochten de lokale bevolking in hun hutjes, lieten haar kennis maken tussen de hoofdstad Kampala en het armere platte land.

We wandelden in de prachtige Botanische Tuin van Entebbe, alwaar een deskundige gids ons liet genieten van fauna en flora van Oost-Afrika. We brachten een bezoek aan ons project, de school in Namutumba. We merkten dat men had verder gewerkt aan het nieuwe blok. De muren stonden recht, echter zonder vloer en bezetting.

Elke vertegenwoordigde in Namutumba één van de comitéleden uit België. Haar zakelijke kennis kwam juist op tijd om de organisatie van het schoolgebeuren in goede banen te leiden. Het bouwen van een school is totaal anders dan het runnen ervan.

Wij dus aan de slag, met een aftandse borstel de muren proper maken en onze eerste laag primer erop zetten. Dit alles onder grote belangstelling, er waren zelfs toeschouwers bij die er gezellig gingen bijzitten, dit was voor Ria van het goede teveel , zij ging er héél demonstratief naast zitten en zei HELPEN of BUITEN!!! Was het nu van de kwade blik, of verstonden ze nu plots onze taal we zullen het nooit weten, maar ze waren weg en zetten zich onder een boom. Grote belangstelling is er natuurlijk ook van de vele kinderen... Mama Ria Bye klinkt het regelmatig, de meeste van hen met groezelige gezichtjes en kapotte kleren maar met een smile om u tegen te zeggen.

Na drie weken hard zwoegen en zweten konden we trots zijn op ons resultaat. Het gebouw opgeruimd, primer op de muren gezet, de eerste laag groen, tweede laag afwasbare verf. De onderboord in twee lagen paarsbruin gezet, ramen en deuren werden onder handen genomen door Ria, en geschilderd in een mooie contrast kleur. Ondertussen plaatste Herman de kabels voor de elektriciteit, stopcontacten en schakelaars. Al het materiaal nodig voor dit alles te plaatsen kochten we in de lokale "GAMMA". De keuze was vrij beperkt, een winkeltje van 20 m², slechts twee maten van vijzen, schroevendraaiers waar je blaren van krijgt, een hamer voor eenmalig gebruik, en ga zo maar door. Niet te verwonderen dat het werk hier niet vooruit gaat, wat een contrast met onze westerse wereld. Nu we hier zelf geconfronteerd worden met slechte werkmiddelen begrijpen we veel beter de trage vooruitgang van dit continent.

Al bij al hebben we een pracht gebouw met uitzonderlijke zachte kleuren en voor hun Unique Colors. De gemeenschap daar is er trots op.

Eens ons gebouw klaar, werden de computers geleverd. Er werd een "OPENDEURDAG" georganiseerd, maar je moet je daarbij niet te veel van voorstellen, geen natje of hapje, enkel een kleine rondleiding en een demonstratie op de computers.

Een driehonderd meter van onze school verwijderd bevind zich een natuurlijke bron. Het water hiervan wordt gebruikt door een tweehonderdtal gezinnen. Ook tijdens de bouw van onze school werd vanaf hier al het water in jerrycans opgehaald. Toen wij half september deze bron bezochten was deze zo erg bevuild dat van fatsoenlijk water nemen geen sprake meer was. Voor de één of andere reden liep het restwater niet meer weg, erger nog, het water uit het verder gelegen moeras kwam naar deze plaats gelopen. Dit konden we niet meer aanzien. We hebben dan opdracht aan onze supervisor gegeven om deze bron te laten opkuisen, gesponsord door ons budget. Resultaat eind oktober: terug een plaats waar velen betrouwbaar water kunnen nemen.

De laatste twee dagen van ons verblijf in Namutumba gebruikten we om de dakgoot van het grote gebouw te herstellen, zeg maar volledig nieuw plaatsen. We hadden bij vorige bezoeken geconstateerd dat er slechts een klein deel van het regenwater naar de voorraadtank liep, de dakgoot liep gewoon naar de verkeerde kant af. Op andere plaatsen liep ze dan weer over, kortom geplaatst zonder waterpas en met een heel slecht oog.

We hadden bij het schilderen en plaatsen van de elektriciteit reeds mogen proeven van de Afrikaanse kwaliteit wat betreft materiaal en gereedschap. Maar deze keer was het hek van de dam, ongelofelijk hoe we met voorhistorische middelen terug aan de heropbouw van die dakgoot zijn begonnen. Sint Jozefzaag, een handboor met slechts één boortje, aftandse hamers, nat hout en veel kromme vijzen, daar moesten we het mee doen. Gewoon, in een straal van 45 Km nog geen boortje te vinden! Na veel gesakker en zweet, schrik dat op elk moment dat ene boortje kon breken, konden we na twee dagen eindelijk een test doen, het water liep mooi naar de tank. Opgelucht, maar ook een beetje teleurgesteld omdat onze tijd en ons budget er op zat en er toch nog zoveel gedaan kon worden.

DE TECHNISCHE SCHOOL ANNO 2010

Top

2009:

Begin maart, terug uit Uganda.

Samen met Meta van BRANDTFOOD en haar partner brachten we de voorbije weken een bezoek aan Namutumba en de school. De school .. de regenton stond mooi afgewerkt achter het gebouw, alleen aan de dakgoten moet er nog gewerkt worden. De toiletten zijn ook afgewerkt.Wel meer dan 4 meter diep is de put die eronder zit. En zelfs die is langs binnen helemaal waterdicht bezet. Een huzarenwerk geweest.

De naaiklas is opgestart.

Ons volgende doel is electriciteit tot aan de school brengen. We hebben na plaatselijk overleg gekozen voor het netwerk en niet voor een solarsysteem. Het voordeel van het netwerk is, dat langs de weg naar onze school er huisjes kunnen aangesloten worden op dit netwerk. Op die manier helpen we niet alleen de school maar ook weer de plaatselijke bevolking.

In oktober vorig jaar 2008 had Ria gezegd dat ze aan de mensen in Namutumba soep zou leren maken bij ons volgende bezoek, samen met Meta en Robert, om alzo een voedzame maaltijd te leren maken. Soep ......mensen kennen het niet in Uganda.

Het enige wat de dames moesten meebrengen was een mes om ons te helpen om groenten te snijden en een beker of bord of kommetje om later de soep te kunnen proeven. Wij hadden de avond ervoor al de ingrediënten aangekocht en hadden deze bij, tezamen met al de kookpotten en Passe­Vites, die wij in België verzameld hadden.

Een 10-tal dames zaten reeds op ons te wachten toen we arriveerden. Deze groep werd alsmaar groter en weldra stonden er een 40-tal dames samen met ons dapper de ajuinen fijn te snijden, en ja hoor, ook hier in Uganda moesten ze ervan wenen. Ria en Meta deden voor hoe er moest gesneden worden en allen samen kregen we mooie fijne egaal gesneden groenten. Piet Huyse... kan het niet beter. We gingen twee soorten soep maken, onze fijn gesneden groentesoep en pompoensoep, die nog door de passe-vites moest gedraaid worden. Uiteindelijk stond er op zes houtskoolvuurtjes soep te pruttelen. Volgens de mannen was het daar een gekwetter en gekakel van jewelste. Het waren echte vrouwen uurtjes.

Later toen de soep klaar was werd er geproefd. Er waren vrouwen bij die zelfs een deksel van een pispot bij hadden... Om alzo ook een kommetje te hebben. NIET TE BESCRIJVEN.

Om dit samen met onze vrienden te kunnen delen was super, en mede dank zij hen realiseerbaar. Dit was DE VROUWENDAG uit Namutumba. Voor velen van hen, maar ook voor ons onvergetelijk.

Door enkele benefiet acties konden we het tweede lokaal laten inrichten en gereedschap aankopen voor de houtbewerking klas. We hadden nooit verwacht dat dit tot zo´n ellenlange discussies zou leiden. Bureaucratie ten top!

Ondertussen was men in de school gestart met autorijschool, waarvoor wel wat gegadigden zijn ingeschreven. Het derde lokaal wordt dan ook gebruikt om verkeersles te geven, half in het Engels, half in hun eigen taaltje. De auto, of wat daar moet voor doorgaan, rijdt ter demonstratie enkele rondjes op het terrein, tot hij plots stilvalt. Geen paniek... we geven tegelijkertijd wat mechanica tot hij weer rijd.

Top

2008:

Met de opbrengst van onze Brunch van 2007 hebben we het dak op de school bijna volledig kunnen laten plaatsen.

Begin 2008 hebben we het dak laten afwerken en zijn er 12 ramen en 4 deuren laten plaatsen. Dit was weer een hele stap vooruit.

Half februari 2008, juist terug uit Uganda, kregen we een aanbod van de St. Ludgardisschool van Antwerpen om de opbrengst van hun komende vastenactie volledig te gebruiken voor ons project.

Mede door onze voordracht aldaar en de enorme inzet van het lerarencrew en de 700 leerlingen, brachten ze een fantastisch bedrag bij elkaar. Met dit geld kon er half juni gestart worden aan de binnen bepleistering van de school, alsmede de bouw van de opdeling van de 4 klaslokalen en het gelijkmaken van de vloer.

Half augustus 2008 werd de eerste klas ngericht als naaiatelier. De start was gezet

Oktober 2008, we brengen een kort en onverwacht bezoek aan Uganda. We hadden het geluk om met een goedkoper ticket te reizen en ook zijn we in augustus nogmaals djja djja geworden, en deze baby wilden we O zo graag zien.

Kippenvel kregen we toen we bij de school arriveerden. Met het geld van de st. Ludgardis- school moest het gebouw binnenin gecementeerd zijn, de vloer geëgaliseerd en het eerste klaslokaal ingericht. Tot onze grote verbazing was de school verder afgewerkt dan verwacht. De buitenzijde was helemaal gecementeerd, vooraan de klassen was een verhoogde opstap gemaakt zodat men proper de klaslokalen kon betreden.

Wat we nu te zien kregen, was oprecht een mooi stevig gebouw........ met 4 degelijke grote klaslokalen, volledig binnenin bezet, de lokalen worden gescheiden door houten wanden die, indien nodig, kunnen opzij geschoven worden om alzo, ook van een grote ruimte gebruik te kunnen maken. Al de ramen en de deuren zijn geplaatst. 3 Klaslokalen staan klaar om afgewerkt te worden ....... schilderen en inrichten

Het eerste klaslokaal is fris geschilderd in de kleuren grijs en wit. 18 Spiksplinternieuwe tafels en stoelen en onze 5 naaimachines staan te pronken in de klas. Ook de lessenaar van de schoolmeester ( of dame ) staat te blinken en vooraan staat een grote tafel voor het ( leren ) snijden van patronen en stoffen. Héél imponerend is het grote, zwarte schoolbord vooraan in de klas.

De leerboeken, patroonpapier,scharen, stoffen enz….. alles is aanwezig. Wij brachten knoppen, ritsen en stikzijde mee uit België.

De start voor de opvang van het regenwater is reeds begonnen, men is bezig met de fundatie voor een tank van 5000 liter. De dakgoten en al het nodige materiaal is aangekocht. Men is dan ook héél blij dat de opvang van het regenwater gerealiseerd wordt

De voorlaatste dag van ons bezoek kregen we de door ons gevraagde offerte voor het plaatsen van de toiletten, totaal 4 deuren, 2 voor de jongens, 2 voor de meisjes. Na enig overleg met het thuisfront konden we ook hiervoor een positieve bevestiging geven. Echter, het nodige geld wordt pas vrij gegeven nadat we foto's hebben ontvangen, van de afgewerkte opvang van het regenwater. We verwachten tegen het einde van dit jaar dat dit alles gerealiseerd zal zijn.

Ook in Namutumba hebben we 3 families bezocht die nog in lemen hutten leven. Mensen wat een toestand.... geen kasten in de huisjes, wat ze aan hadden was het enige wat ze bezitten, sommige kleine kinderen gingen lopen, ze zagen voor de eerste keer witte mensen! Eten doen ze buiten onder een dakje van stro, kippen, geiten en ander gedierte leeft gewoon tussen de mensen, om hun graan te malen tot bloem gebruikten ze een uitgeholde boomstam, en met een dikke ronde stamper klopten ze de granen fijn. Geen gemakkelijke karwei, Ria heeft het eens geprobeerd

.

Hoe groot het contrast toch nog kan zijn op deze wereld ..... wij met al onze technologie ... en ginds nog bezig zoals 100 jaar terug ! Toen we foto's namen, en het op het kleine schermpje lieten zien, mensen wat een euforie, zo kregen we prachtige foto's want zij kregen er niet genoeg van.

Top

2007:

Start van ons huidig grote project ! School in NAMUTUMBA ! De voorbije jaren ging het steeds slechts om een vrij kleinschalig project, doch dit keer zou het echt serieuze vormen aannemen. Na het intensief inzamelen van sponsorgeld afgelopen jaar, in samenwerking met BRANDTFOOD uit Hove, met het bij elkaar gefietste geld van Frans uit Mortsel, de steun die we ontvingen van Hermes Rijwielen, en de vele acties geholpen door collega's, familie en vrienden konden we in januari 2007 starten met de fundatie van een schoolgebouw 8 x 32 meter.

Bij ons bezoek begin februari stond de fundatie reeds boven de grond. De plaatselijke arbeiders hadden prachtwerk geleverd. Dit allemaal voor slechts zo'n 2,0 euro per dag, heel de dag werken in de brandende zon ! Alles gebeurt hier met de hand, grond uitgraven, specie aanmaken, water aanbrengen, enz. Hier is geen sprake van elektriciteit of machines. Eind februari, alvorens we terugkeerden naar België, was het gebouw reeds opgetrokken tot boven de ramen en deuren, klaar om een betonnen ringbalk te gieten die voor een stevige constructie moet zorgen. Spijtig genoeg was ook het budget van dit jaar op.

Voor het dak en de vloer, ramen en deuren, volgen enkele inzamelacties, waaronder onze BRUNCH, 25 augustus 2007, georganiseerd door BRANDTFOOD uit Hove.

Het dak is zeer belangrijk, en daardoor bestaat de kans dat op het einde van dit jaar, de eerste lessen worden gegeven in ons weliswaar nog niet afgewerkt schooltje.

De volgende jaren volgen nog enkele fases, de afwerking, de opvang van regenwater, het aanboren van drinkwater, aankoop van een generator enz. enz. Nog veel werk te doen.

2006:

Geld inzamelen voor een nieuw dak op het sloppenschooltje was aan de orde. Afgelopen jaar hadden we genoeg verzameld om een nieuw dak te laten plaatsen en tevens stenen muren te laten optrekken. Er werd een nieuwe draagconstructie gemaakt en een nieuw golfplaten dak geplaatst. Van ons budget konden we een vloer laten gieten en de houten muren laten vervangen door stenen muren.

Resultaat : een stevig schoolgebouw en tevens een ruimte voor de gemeenschap van de sloppenwijken.

2005:

Ons budget dit jaar was voor het weeshuis Mama Jane in Jinja. We laten 35 schoolbankjes maken voor de kinderen. Er werd stof aangekocht voor nieuwe uniformen voor de allerkleinsten. Deze uniformen gingen ter plaatse gemaakt worden. Voor de 10 grotere tieners werd schoolgeld betaald voor het hele jaar. En er werd nieuw eetgerei aangeschaft.

We hadden de bedoeling om voor de lagere school van de sloppenwijk Mulago, in Kampala, schoolbanken aan te kopen. Voor dit doel hadden we extra sponsorgeld gekregen van onze vriendelijke gebuur Patrick van Hermes Rijwielen Echter bij het bezoek aan deze school werden we geconfronteerd met het verval van 3 klaslokalen. Dit was opgetrokken met metalen golfplaten, klaar om in te storten. Hier was financiële hulp zéér welkom. Met het bedoelde budget lieten we het gebouw bekleden met hout i.p.v. de golfplaten. Jammer genoeg hadden we te weinig om het dak te herstellen. Zo onstond ons eerste grote project.

2004:

Dit jaar werden we geconfronteerd met een groep mensen ( +/- 40 ), allen besmet zijn met het HIV virus en uitgesloten uit de gemeenschap. Op een plaatselijk marktje kochten we voor elk een voedselpakket, goed voor een week eten.

Muziekinstrumenten werden voor hen aangekocht zodanig dat ze door middel van zang en muziek het gevaar van besmetting ten gehore konden brengen. Voor de lagere school in Namutumba kochten we bij de plaatselijke handel voor elke leerling een schrift en een balpen. Wederom vele blijde gezichten. Ook de beloofde springtouwen en voetballen werden bezorgd in de scholen zoals het jaar voordien beloofd was.

2003:

Voor de twee scholen die we dit jaar bezochten ( +/- 900 leerlingen ) hadden we voor elk kind een schrift, een balpen en een meetlat gaan kopen in de plaatselijke handel. Ook deelden we snoepjes uit. De meisjes waren aan't touwtjespringen met aaneengeknoopte vlaskoord erg handig was dit niet,... we beloofden plechtig aan de kinderen om volgende keer echte springtouwen mee te brengen. Voor de jongens voetballen.

Aan het opvangtehuis Mama Jane in Jinja ( +/- 80 kinderen ) gaven we onze

2002:

Dit jaar steunden we een verzorgingstehuis voor jonge moeders. Hier konden toekomstige mama's, en mama's met hun kleine kinderen terecht, voor verzorging - begeleiding - problemen. Het geld ging naar medicatie en medisch materiaal.

Hier zagen we schrijnende taferelen :

2001:

Het ingezamelde geld van dit jaar was hoofdzakelijk bedoeld om het comfort in het Sanyu Babies Home ( weeshuis van +/- 40 tal kleuters ) te verbeteren. Ook werd de hoognodige medicatie aangekocht.

We hadden voor deze kleintjes kleding, speelgoed en zelfs 8 degelijke loopfietsjes meegebracht, waar ze jaren plezier van hebben gehad.

2000:

Met het verzamelde geld konden we Sofie, een weesmeisje van +/- 3 jaar laten opereren van een zware darmopstructie, waarbij hiermee haar leven werd gered. Zij is nu een gelukkige tiener wonende bij pleegouders.

Dit jaar steunden we een verzorgingstehuis voor jonge moeders. Hier konden toekomstige mama's, en mama's met hun kleine kinderen terecht, voor verzorging - begeleiding - problemen. Het geld ging naar medicatie en medisch materiaal.

Hier zagen we schrijnende taferelen : de couveuse was een grote kartonnen doos, een minimum aan middelen ...

Voor de twee scholen die we dit jaar bezochten ( +/- 900 leerlingen ) hadden we voor elk kind een schrift, een balpen en een meetlat gaan kopen in de plaatselijke handel. Ook deelden we snoepjes uit. De meisjes waren aan't touwtjespringen met aaneengeknoopte vlaskoord erg handig was dit niet,... we beloofden plechtig aan de kinderen om volgende keer echte springtouwen mee te brengen. Voor de jongens voetballen.

Aan het opvangtehuis Mama Jane in Jinja ( +/- 80 kinderen ) gaven we onze laatste gesponserde centen van dit jaar... . Ook hier waren de noden erg hoog. Met de belofte, we komen nog terug, werd ook dit jaar afgesloten.

Top